Dezinformata që po përmbyt feed-et shqiptare nuk është një debat për një resort. Është terreni që një shtet armiqësor përgatit përpara se dikush të lëvizë, dhe një ish-agjent i Shërbimit Sekret e ka lexuar këtë dosje më parë.
Robert Ferguson
Në nëntor të vitit 2024, Departamenti i Drejtësisë zbuloi diçka që duhej ta kishte ngrirë gjithë vendin. Një operativ i Gardës Revolucionare të Iranit kishte marrë detyrën të hartonte një plan për të vrarë presidentin e sapozgjedhur të Shteteve të Bashkuara, në tokë amerikane. Jo një ushtar, jo një i arratisur, por një njeri vetëm pak javë larg Zyrës Ovale. I njëjti rrjet kishte marrë urdhër të survejonte dy amerikanë hebrenj në Nju Jork dhe i ishin ofruar gjysmë milioni dollarë për të vrarë njërin prej tyre. Nuk ishte hera e parë. Dy vjet më parë, Departamenti akuzoi një anëtar të Gardës për një komplot për të vrarë një ish-Këshilltar të Sigurisë Kombëtare, ku një ish-Sekretar Shteti përmendej si objektivi i dytë. Për vite me radhë para kësaj, regjimi ishte përpjekur të rrëmbente dhe të vriste një gazetare amerikane në Bruklin, për fajin se kishte thënë të vërtetën për Teheranin.
Karrierën time e kalova në anën tjetër të dosjeve si ato: duke bërë punën paraprake, duke qëndruar në postë, duke menduar për bukën e gojës se si një shtet armiqësor e shndërron një emër në objektiv. Prandaj, kur shoh çfarë po i bën Irani Shqipërisë këtë javë, nuk shoh një sherr në internet. Shoh punë paraprake.
Një fushatë e koordinuar po përmbyt feed-et shqiptare me një histori të trilluar: se Shqipëria është “shitur” te Shtetet e Bashkuara dhe Izraeli, se bregdeti i saj po “kolonizohet,” se “miliarderët hebrenj” duhet të dëbohen nga kryeqyteti. Imazhet janë të falsifikuara. Llogaritë mbajnë shenjat dalluese të vetë ushtrisë iraniane. Kryeministri i Shqipërisë e ka quajtur me emrin e vet: një fushatë dezinformimi e luftës hibride kundër vendit të tij, dhe në këtë pikë tabloja e kërcënimit dhe politikani pajtohen.
Poshtë gënjeshtrës, duhet ta them troç, fshihet një mosmarrëveshje e vërtetë: një projekt resorti bregdetar i lidhur me Jared Kushner, dhëndrin e presidentit, pyetje të vërteta për një lagunë të mbrojtur, një hetim të hapur për korrupsion nga vetë prokurorët e Shqipërisë. Shqiptarët mund ta kundërshtojnë çdo pikë të saj. Kjo është e drejta e tyre dhe nuk më takon mua. Ajo që më takon mua është operatori që qëndron pas tyre në errësirë, duke u futur në duar një skenar shumë më të shëmtuar se ai me të cilin ata erdhën.
Pse Shqipëria? Në fushën time të punës bën dy pyetje: kush përfiton, dhe kush e mban mërinë. Ky është vendi i vogël i NATO-s që i dha strehë opozitës më të përkushtuar të regjimit iranian, dhe që në vitin 2022 u bë kombi i parë në botë që ndërpreu marrëdhëniet diplomatike me Teheranin për shkak të një sulmi kibernetik të sponsorizuar nga shteti, me ambasadën e zbrazur brenda një dite. Irani nuk e fal atë. Dhe sot Shqipëria i jep Teheranit një kornizë tepër joshëse: një imazh të vetëm që bashkon presidentin amerikan, familjen e tij dhe Izraelin në një horr të vetëm. Për një regjim në luftë të hapur me Shtetet e Bashkuara dhe Izraelin, i tronditur nga vrasja e udhëheqësit të tij suprem dhe i paaftë qoftë edhe të nxjerrë në publik pasardhësin e tij, i dëshpëruar të shënojë pikë diku, kjo nuk është rastësi. Është mundësi, dhe ata po e shfrytëzojnë.
Ja çfarë më mësuan dosjet e kërcënimit, ndryshe nga çdo studim politikash. Demonizimi që Irani bën në internet nuk është kurrë thjesht fjalë. Është buza e butë ballore e një fushate, buza e fortë e së cilës është një njeri me armë. Në të gjitha vitet e mia nuk pashë kurrë një shtet të dërgonte dikë për të vrarë një person që publiku e konsideronte fqinj. Së pari objektivi duhet të shndërrohet në diçka tjetër: një kolonizator, një pushtues, një hajdut kombesh. Narrativa nuk është zbukurim; është fletëleja. Deri në çastin kur një operativ, një vegël e rekrutuar ose një i panjohur i radikalizuar vetvetiu më në fund lëviz, terreni tashmë është përgatitur publikisht, prej muajsh. Pikërisht kjo përgatitje po vihet sot në Shqipëri: jo kundër një ndërtese, por kundër qenieve njerëzore që historia i pikturon si armiq, dhe kundër besimit mes Shqipërisë dhe partnerëve të saj perëndimorë, që Teherani do të donte ta shihte të shembej. Mbyllja e asaj hapësire mes retorikës dhe pushkës ishte puna ime për dekada. Po ju them se ajo po zgjerohet qëllimisht.
Kam shërbyer nën administrata të më shumë se një partie, dhe do të them atë që njerëzit që e bëjnë këtë punë e ndiejnë në palcë: kërcënimi nuk pyet se për kë voton. Një komplot iranian kundër një presidenti të sapozgjedhur nuk është problem republikan, ashtu siç një komplot kundër një gazetareje në Bruklin nuk është problem demokrat. Ky është problem i atdheut dhe i sovranitetit, i Shqipërisë dhe i yni njësoj, dhe kushdo që e trajton si top për lojëra partiake po kryen një lloj çarmatimi të njëanshëm.
Pra, shqiptarëve që po i ndajnë këto imazhe me mirëbesim, do t’jua them ashtu siç do ta jepja një brifing. Nuk po ju kërkoj të braktisni kauzën tuaj. Po ju kërkoj të vini re se kush e ka dorën mbi supin tuaj. Regjimi që po ju ushqen me atë fotografi flamujsh të ngulur në Vlorë është i njëjti që i var qytetarët e vet nga vinçat dhe dërgon vrasës përtej kufijve për t’i heshtur kritikët e tij. Kur e përcillni imazhin, nuk po qëndroni në postë për Shqipërinë. Po bëni punën paraprake për Teheranin, falas.
Unë lexoj vlerësime kërcënimi për bukën e gojës. Ky është një i tillë. Do të këshilloja ta trajtonit si të tillë.
Robert Ferguson shërbeu tetëmbëdhjetë vjet si Agjent Special i Shërbimit Sekret të SHBA-së, nga viti 1980 deri në vitin 1998, dhe që atëherë ka drejtuar punë ndërkombëtare në vlerësimin e kërcënimeve dhe sigurinë korporative, përfshirë operacione mbrojtëse për një klient privat. Ai shkruan këtu në cilësi personale.