Nga Edi Rama
Për @CNN International dhe për të gjitha mediat e panumërta, të mëdha e të vogla, së bashku me të gjithë krijuesit e përmbajtjes në Facebook, X, Instagram, TikTok dhe çdo platformë tjetër që sot formëson bisedën globale, do të doja të përcillja mesazhin e mëposhtëm:
Ndërsa flasim, protesta e sotme ka mbledhur afërsisht 2.000 pjesëmarrës. Është pjesëmarrja më e ulët deri tani, por edhe në kulmin e saj nuk ka kaluar kurrë 8.000 vetë.
Atëherë si shpjegohet që ajo që një pjesë e madhe e botës ka parë gjatë ditëve të fundit duket kaq e madhe, kaq dramatike dhe kaq mbizotëruese?
Në një moment, kur histeria dixhitale e këtyre ditëve të jetë shuar dhe emocionet të jenë ftohur, bota demokratike duhet të ndalet e të shqyrtojë me kujdes se si hendeku mes realitetit dhe përfaqësimit të tij u bë kaq i madh.
Jo thjesht për këtë rast të veçantë, por si simptomë e diçkaje shumë më të gjerë.
Si mundi një vend i vogël të bëhej lajm global për arsye kaq të shkëputura nga realiteti në terren?
Si mundi një protestë lokale me disa mijëra pjesëmarrës të shndërrohej në një spektakël ndërkombëtar?
Si mundën supozimet të ktheheshin në fakte, narrativat në verdikte dhe spekulimet në të vërteta të pranuara, përpara se të vendoseshin faktet më themelore?
Dhe, ndoshta më e rëndësishmja, çfarë tregon kjo për ekosistemin tonë të informacionit, kur perceptimi mund të udhëtojë nëpër botë më shpejt se vetë realiteti?
Sepse realiteti është ky:
Nuk ka ende një projekt.
Nuk ka ende një leje ndërtimi.
Nuk ka ende asnjë ndërtim.
Madje nuk ka ende as një projekt përfundimtar.
Ekziston vetëm një vizion dhe një plan: ta shndërrojmë Shqipërinë në destinacionin më tërheqës të turizmit elitar në këtë pjesë të botës, duke krijuar një zhvillim mjedisor neto pozitiv që, sipas vizionit aktual, do të rezultonte në rreth 25% më shumë pemë dhe hapësira të gjelbra sesa ekzistojnë sot, si edhe në përmirësime të matshme në një sërë treguesish të biodiversitetit.
Ambicia nuk është thjesht të ndërtohet.
Ambicia është të dëshmohet se zhvillimi dhe përmirësimi i mjedisit mund të ecin krah për krah.
Pikërisht për këtë arsye, disa nga ekspertët më të njohur në botë në fushat e ekologjisë, biodiversitetit, arkitekturës së peizazhit, inxhinierisë mjedisore dhe turizmit të qëndrueshëm po punojnë mbi këto koncepte dhe parametra.
Nëse do të kenë sukses apo jo, kjo mbetet çështje e vlerësimit të ardhshëm, e shkencës, e shqyrtimit publik dhe e debatit transparent.
Por ta paraqesësh si katastrofë mjedisore diçka që ende nuk ekziston, nuk është projektuar, nuk është lejuar dhe që, sipas objektivave të deklaruara, synon të prodhojë rezultate pozitive për mjedisin, nuk është një kontribut serioz në diskutimin publik.
Megjithatë, nga ky realitet i thjeshtë lindi një stuhi histerie dixhitale, tituj apokaliptikë, zemërim i fabrikuar dhe përfundime të përgjithshme të paraqitura si fakte të pakundërshtueshme.
Gjatë rrugës u shfaqën deepfake, imazhe të manipuluara, pretendime të fabrikuara, amplifikim i koordinuar, rrjete anonime dhe sjellje online që mbartin shumë nga karakteristikat e luftës hibride të informacionit, e cila po ndikon gjithnjë e më shumë debatin publik në shoqëritë demokratike.
Edhe më domethënës është fakti se platformat e rrjeteve sociale regjistruan një shpërthim aktiviteti rreth kësaj çështjeje, me angazhimin në gjuhën shqipe që u rrit disa herë brenda vetëm pak ditësh. Një pjesë e konsiderueshme e kësaj rritjeje të menjëhershme duket se nuk erdhi nga zgjerimi organik i pjesëmarrjes publike, por nga përhapja e shpejtë e profileve të sapokrijuara, llogarive anonime dhe faqeve me histori minimale ose të paidentifikueshme, duke ngritur pyetje legjitime mbi amplifikimin artificial dhe prodhimin e momentit dixhital.