“Mendoni vetëm për futbollin, ju lutem, ju lutem, ju lutem.” Ky ishte apeli i ndjerë i Gianni Infantinos në fillim të Kupës së Botës në Katar, kur çështja e të drejtave të punëtorëve dhe e të drejtave të njeriut rrezikonte të mbizotëronte mbi aspektin sportiv. Sot, ky apel është shkelur nga vetë Donald Trump, i cili e ka marrë topin në dorë dhe ka ndikuar në një vendim që, sipas presidentit të FIFA-s, duhej të ishte “i pavarur dhe autonom”. Kështu, kreu i futbollit botëror është detyruar të humbasë autoritetin përballë të zotit të shtëpisë.
Trump merr edhe Kupën e Botës: do t’ia tregojë botës trofeun, por për futbollin nuk di pothuajse asgjë.
Është e pakëndshme ta thuash, por kur presidenti i SHBA-së mori “Çmimin e FIFA-s për Paqen”, një lloj kompensimi për Çmimin Nobel që nuk e fitoi (dhe kjo, në vetvete, është groteske), e vetmja federatë që protestoi publikisht ishte ajo e Norvegjisë. E njëjta gjë ndodhi edhe kur Infantino, me një strategji formalisht të rregullt, por pa precedent, përshpejtoi organizimin e Kupës së Botës 2030 në tre kontinente (Amerika e Jugut, Europa dhe Afrika), në mënyrë që Arabia Saudite (Konfederata Aziatike) të mund të merrte organizimin e Botërorit 2034, vetëm 12 vjet pas turneut të zhvilluar në Katar. Gjithçka u vendos përmes një votimi në Zoom, me aklamacion dhe pa kandidatë të tjerë.
Tani që është prekur vetë rregullorja e lojës, e gjithë bota e futbollit ka kuptuar se ky Botëror, sado i bukur dhe i suksesshëm nga pikëpamja organizative, është bërë peng i Donald Trump.
Incidentet
Po ashtu, është bërë peng edhe i marrëdhënies së rrezikshme që Gianni Infantino ka ndërtuar me të, me synimin për të mbrojtur dhe forcuar krijesën e tij.
Nuk u bë problem që finalja, e planifikuar fillimisht të luhej në Dallas për shkak të temperaturave më të ulëta, u zhvendos në një stadium përvëlues vetëm pak kilometra larg Nju Jorkut. Nuk u bë problem as fakti që Irani u dërgua të stërvitej në Meksikë dhe, ndryshe nga skuadrat e tjera, për dy ndeshjet e para nuk u lejua të hynte në SHBA më herët se 24 orë para fillimit të takimit.
Kur Infantino hyri në dhomat e zhveshjes së Iranit pas barazimit 2-2 në ndeshjen hapëse me Zelandën e Re, ai u përpoq ta minimizonte situatën dhe premtoi se kombëtarja iraniane do të kishte kushte të barabarta me skuadrat e tjera. Premtime që nuk mundi t’i mbante, duke shkaktuar zemërimin e iranianëve.
Për arbitrin somalez, të cilit iu refuzua hyrja në SHBA pak para fillimit të turneut, pothuajse nuk u fol fare. Asnjë koleg nuk e mbrojti publikisht. Vetëm trajneri i Norvegjisë (sërish vetëm norvegjezët) e përmendi rastin, duke zgjeruar diskutimin për “hipokrizinë e të gjithëve ne, në një Kupë Bote ku organizatori është në luftë me një nga vendet pjesëmarrëse”.
Por të prekësh mekanizmin e kësaj makinerie miliardëshe, që mban me frymë pezull më shumë se gjysmën e planetit, është diçka tjetër. Situata i ka dalë nga kontrolli Infantinos, por nuk mund të ndodhte ndryshe. Në simbiozën e detyruar me Trump, përfitimet janë të shumta, por edhe pasojat janë të paparashikueshme dhe jo gjithmonë të menaxhueshme me një batutë apo një deklaratë për shtyp.
FIFA, një organizatë jofitimprurëse që pritet të fitojë mbi 10 miliardë euro nga ky Botëror (para që do të riinvestohen), është mbështetur te magjia e futbollit. Për suksesin e turneut, Infantino është detyruar të frekuentojë Shtëpinë e Bardhë më shpesh se shumë krerë shtetesh, duke buzëqeshur me zor ndaj deklaratave të Trump për vendet bashkëorganizatore (“Po sikur ta bombardojmë Meksikën për shkak të narkotrafikut?”) apo për qytetet organizatore, si rasti i Seattle-it, që u vu në diskutim pas zgjedhjes së një kryebashkiakeje demokrate. Pa folur për ndryshimet e vazhdueshme në raport me Iranin.
Sporti dhe politika
“Të jetosh futbollin, të bashkosh botën përmes futbollit dhe ta bësh futbollin vërtet global”, është motoja e Infantinos.
Dhe nuk është thjesht një slogan. Në kuadër të marrëveshjeve të mundshme të Abrahamit, ai kishte vizatuar (përpara 7 tetorit 2023) idenë e një Kupe Bote të organizuar bashkërisht nga Arabia Saudite dhe Izraeli, me synimin për të fituar Çmimin Nobel për Paqen.
“Vetëm FIFA kritikohet sepse dëshiron paqen,” u përgjigj me irritim drejtori i komunikimit, Bryan Swanson, për The Guardian. “FIFA duhet të njihet për atë që është: një organizëm global qeverisës që synon ta bëjë të ardhmen e botës më të ndritur.”
Ky është manifesti, i shkurtër por i qartë, i mënyrës së drejtimit të Infantinos, ku sporti dhe politika shkrihen në një. Dhe nuk pati rëndësi që, për ta ndjekur këtë objektiv, u kërkua mbështetja politike e Donald Trump, gjë që nuk lejohet nga statuti i FIFA-s. Edhe këtë shkelje e denoncoi vetëm Federata Norvegjeze e Futbollit.
Veçantia e vërtetë e Infantinos është marrëdhënia e tij me botën arabe. Nuk është rastësi që Trump e deshi pranë vetes në negociatat e zhvilluara në Sharm el-Sheikh gjatë vjeshtës, për të treguar “çfarë mund të bëjë futbolli për rindërtimin e Gazës”.
Megjithatë, për shkatërrimin e futbollit në Rripin e Gazës, FIFA nuk mbajti asnjë qëndrim për dy vjet.
Prania e drejtuesit zviceran në Shtëpinë e Bardhë, mes Donald Trump dhe princit saudit Mohammed bin Salman, u duk si një urë lidhëse mes së tashmes dhe së ardhmes.
Natën e mirë dhe fat të mbarë, futboll i vjetër. Paç fat.